6 Şubat 2023… Saat 04.17’de sadece binalar değil, Türkiye’nin vicdanı da sarsıldı. 11 il bir gecede karanlığa uyandı; her şehir aynı felaketi yaşadı ama bazı şehirler bu acının en ağır yükünü taşıdı. O şehirlerin başında Adıyaman geldi.
Ölümün en çok yakışmadığı ama en çok uğradığı şehir oldu Adıyaman. Sokak sokak, mahalle mahalle sessizlik çöktü. Birçok evde aynı anda ışıklar söndü, aynı anda ocaklar sustu. Adıyaman, 6 Şubat’ta sadece binalarını değil; annelerini, babalarını, evlatlarını toprağa verdi.
Adıyaman’da geriye yetim kalan çocuklar kaldı. Bir sabaha anne-babasız uyanan çocuklar… Oyuncağı enkazdan çıkan ama annesi çıkmayan çocuklar… Soruları cevapsız, gözleri yaşlı, omuzlarına erken yaşta yüklenen bir hayat.
Hatay’da sokaklar sessizliğe gömüldü, Kahramanmaraş’ta depremin adı tarihe kazındı. Malatya’da yarım kalan hayatlar, Gaziantep’te susturulan kahkahalar kaldı. Şanlıurfa’da dualar gözyaşına karıştı, Diyarbakır’da geceler sabaha kadar enkaz başında geçti. Adana, Osmaniye, Kilis, Elazığ… Her biri aynı acının farklı yüzünü yaşadı.
Bu 11 ilde yıkılan sadece beton değildi. Komşuluklar, anılar, gelecek hayalleri de enkaz altında kaldı. Bir babanın enkaz başında sabaha kadar bekleyişi, bir annenin çocuğuna ulaşma çabası, bir çocuğun “annem gelecek” diye umut etmesi hala hafızalarımızda.
Aradan yıllar geçti. Yeni binalar yükseliyor, şehirler ayağa kalkmaya çalışıyor. Ama Adıyaman’da ve diğer 10 ilde yetim kalan çocukların büyüyen sessizliği hâlâ sürüyor. O çocuklar, bu felaketin yaşayan tanıklarıdır.
6 Şubat bize çok ağır bir gerçeği öğretti: İhmal öldürür, unutmak yeniden öldürür. Bu yüzden 6 Şubat’ı sadece anmak yetmez. Unutmamak, ders almak ve bir daha yaşanmaması için sorumluluk almak zorundayız.
6 Şubat’ta hayatını kaybedenlere rahmetle…Yetim kalan çocuklara sahip çıkma sözüyle… Ve 11 ilin yüreğinde açılan bu büyük yarayı unutmamakla…
leblebici0202@gmail.com